آدمی که خوابیده بودمش

پرید

و دیوارهایی که ساخته بودم

بر سرش ریخت

زندگانی حجم ساده تو بود

وقتی که باور نمیکردی

که میمیرم

خواب را باور نکردی

ولی خوابت را دیده اند

و آدمی که خوابت را دیده بود

به خواب رفت

تا ابد

مه یار