مثل آب

2012-01-12T22:30:00.001+03:30

مثل یک عقربه اسیر زمان

توی تکرار ِ در پس ِ عادت

خسته ام مثل بچّه از بازی

کاش یک شب بخوابد این ساعت

سید مهدی موسوی

امشب بامداد هفتم ژانویه دوهزار و دوازده

2012-01-07T02:16:00.002+03:30

امشب سخت ترین شب زندگیمه

امشب رو هرگز فراموش نمی کنم

توی یک هاستل به نام چاپمن هستم که توی یک قایق روی یکی از دریاچه های استکهلمه. نیمی از من که از خودش بیزاره با منه. نیم دیگرم که شدیدا دلش از من شکسته و دلخوره با من نیست هر چند همیشه با منه

امشب تلخ ترین شب زندگیمه

امشب رو فراموش نمی کنم

بی خیال حرفایی که تو دلم جا مونده

2011-11-20T21:57:00.001+03:30

سیگار رو که ترک کردم فهمیدم که می شه هر چیزی رو ترک کرد. می شه هر چیزی رو کنار گذاشت یا حتی انکار کرد اما بعضی آدمها، بعضی چیزها، بعضی جاها یا حرفها رو هرگز نمی شه فراموش کرد مثل ِ ...‏

....

فرار می کنم از این سه شنبه ی مسموم

فرار می کنم از یک جواب نامعلوم

سوال کردن ِ من از دلیل هایی که...‏

فرار می کنم از مستطیل هایی که...‏

فرار کردن ِ از این چهاردیواری

به یک جهان غم انگیزتر، به بیداری...‏

■

دو چشم باز به یک سقف ِ خالی از همه چیز

فقط نگاه کن و هیچ چی نپرس عزیز!‏

به خواب رفتنم از حسرت ِ هماغوشی ست

که بهترین هدیه، واقعا ً فراموشی ست...‏

سید مهدی موسوی

از چشم هام آدم دلتنگ میبرند

2011-11-19T21:06:00.001+03:30

مثل تمام مردم این شهر غمگینم

مثل تمام مردم این شهر دلگیرم

یک روز بی آغوش تو در اوج حسرتها

مثل تمام مردم این شهر می میرم

وقتی که آدم خیال موهوم ابدیت را از دست داده چند ساعت و یا چند سال انتظار فرقی نمیکند

دیوار - سارتر

از زندگی دست بر می دارم و از امید نداشته ام هم. زل میزنم به کسی که هرگز نبوده ام، نیستم و نمی شوم. به لحظه ی «هیچ چیز مهم نیست» می چسبم. پنجره ها را یکی یکی میبندم و آخرین صدا -صدای خودم که...- در خودم خفه می کنم. آخرین شعر را پاره می کنم. آخرین حرف را نمی زنم و می میرم

فقط در همین حد...‏

2011-11-14T18:52:00.001+03:30

خوابیده ام با گریه هایم پشت این گوشی

کابوس من، رویـای تو، یک بی هم آغـوشی

خوابیده ام از درد بیـداری و تنــهـایی
از این همه شب، فکر، حسرت، مرگ، خاموشی

از «دوستت دارم ولی...» هایی که می گفتی
قولی که یادت هســت و عمــداً می فراموشی

از چشــم های گـربه ات با گـریه افتـادم

حالا به این ســوراخ تنهــاییـم می موشی!‏

وقتی تمــام مـردم ایـن شــهـر روباهند

چشــم تو سـگ دارد ولی در خـواب خرگوشی

خوابیـده ای آرام در آغـوش تنهــاییـت
میلرزم از سرمای آن چشمــی که می پوشی

مه یار

تـــــو

2011-11-07T19:34:00.000+03:30

احساس می کنم چیزی را جایی جا گذاشته ام اما نمیدانم چه چیز و نمی دانم کجا. شاید هم چیزی را جایی گم کرده باشم...‏

شاید غربت را در وطنم،‏

شاید دوستانم را در خودشان

و دوستی را در ناباوری،‏

شاید محبت را در آغوش مادرم

و مادرم را در کودکیم

و کودکیم را در گذر سالها،‏

شاید زندگیم را در ذهنم،‏

مرگ را در امید،‏

و امیدم را در حسرت،‏

یا شعرم را در خاطراتم،‏

رویایم را که میدانم در بیداری،‏

شاید عشق را هم همان جا...‏

پا نوشت:‏

لبت صریح ترین آیه ی شکوفایی است

و چشم هایت شعر سیاه گویایی است

چه چیز داری با خویشتن که دیدارت

چو قله های مه آلود محو و رویایی است

چگونه وصف کنم هیات غریب تو را

که در کمال ظرافت کمال والایی است

تو از معابد مشرق زمین عظیم تری

کنون شکوه تو و بهت من تماشایی است

در آسمانه ی دریای دیدگان تو شرم

گشوده بال تر از مرغکان دریایی است

شمیم وحشی گیسوی کولی ات نازم

که خوابناک تر از عطرهای صحرایی است

مجال بوسه به لب های خویشتن بدهیم

که این بلیغ ترین مبحث شناسایی است

◘

نمی شود به فراموشی ات سپرد و گذشت

چنین که یاد تو زودآشنا و هرجایی است

تو -باری- اینک از اوج بی نیازی خود

که چون غریبی من مبهم و معمایی است

پناه غربت غمناک دست هایی باش

که دردناک ترین ساقه های تنهایی است

حسین منزوی

سکوت

2011-11-04T13:35:00.002+03:30

روزی میاد که کسی دِرَفت های این وبلاگ رو میخونه. نوشته هایی که هیچ وقت جرات انتشارش رو نداشتم و ندارم. خوب نیستم و حرف تازه ای قابل گفتن ندارم

مـه یــار

لعمرك انهم لفى سكرتهم يعمهون

2011-10-28T21:00:00.000+03:30

‏ مرگ

‏ همیشه به دریا زدن نیست

‏ نهنگ ها

‏ برای خودکشی

‏ به ساحل می آیند

‏ حسن اسماعیل زاده

‏ حس نومیدی از این‌جا نشأت می‌گیرد که آدم نمی‌داند چرا می‌جنگد، و حتی نمی‌داند اصلا باید بجنگد یا نه!‏

‏ آلبر کامو

دارم فکر می کنم

دارم به خیلی چیزها فکر می کنم

و به زودی با شعر، داستان یا خودم بر می گردم

پانوشت: پیشتر هم به این نوشته اشاره کرده بودم. خواندن دوباره اش خالی از لطف نیست:‏

سنت، مدرنیسم و پست مدرنیسم در ایران، استاد شمس لنگرودی

شعرهایی که می شوم گاهی

2011-10-25T18:04:00.000+03:30

‏- نگاه اول: وقتی که می خندی، به تنهایی فکر کن و گریه هایی که باور کرده بودی. وقتی پر از بغضی به یاد خنده هات گریه کن و به یاد تمام چیزهای شادی بخش باش. آرامش که دست نیافتنی ست.‏

‏+ نگاه دوم: وقتی شادی، با تمام وجود بخند و به هیچ چیز دیگر فکر نکن؛ بگذار این حس خوشبختی فریبت دهد. وقتی غمگینی... نباش و بخند...‏

‏♪‏ نگاه هیچم: وقتی شاعری، پر از هیچ باش و تناقض

----------------------------------------------------------------

‏ ‏ از سرم دست برنمی دارند

خاطرات ِ خوش ِ نداشته ات!‏

‏ ‏ ‏ ‏ سید مهدی موسوی

و شعری که نمی تونست از هیچ کسی باشه جز من...‏

‏ واقعـیت به ذهن می خندید

مســتقل از حــواس ِآدمها

‏ بره ها را یکی یکی خوردند

‏ گـرگـها در لبـاس آدمها

◘

‏ شعر مثل همیشه می جوشید

‏ با علی* توی کافه ای بودم

‏ ‏‏گریه ای داشت پشت لبخندش

‏ بی تو بغض کلافه ای بودم:‏

‏ خسته از هیچ وقت ما نشدن

خسته از تا همیشه من بودن

خسته از اینکه باورش سخت است

همزمان عاشق دو زن بودن!...‏

هرگز از اتفاق می افتاد

جبر ِ یک اختیار در دستم

باز اصرار «دوستم دارد؟»‏

باز انکار «عاشقش هستم»‏

در سرم عشق را قدم می زد

ردّ بی پای بوسه ات جایی

کوچه هایی که وصل می کردند

یوسف آباد را به تنهایی

قصه آغاز می شد از پایان

مشت من باز توی دستت بود

تکه های غرور مردی که

مُردنش آخرین شکستت بود

مرگ در زندگیم جریان داشت

داشتی از خودت جدا می شد

زل زده در نگاه آخر توووو...‏

یک خداحافظی، خدااا... می شد

◘

رفتم و در مسیر بی برگشت...‏

بازگشتم نرفته از راهی...‏

خاطرات ِخوش ِنداشته اند

شعرهایی که می شــوم گاهی

مـ...ـه یــ...ار ارجمـند راد

‏*دوست خوبم شاعر، نمایش نامه نویس و کارگردان تئاتر علی ولی اللهی

پانوشت: مهم ترین اتفاقی که اخیرا برام افتاده اینه که ناگهان متوجه شدم...‏ مهم نیست!‏

وسیع باش و تنها و سر به زیر و سخت

2011-10-20T19:36:00.003+03:30

in sleep he sang to me in dreams he came

the voice which calls to me and speaks my name

and do I dream again? for now I find

the phantom of the opera is there inside my mind...

...

The Phantom of the Opera

باران می آید. دستانش را گرفته ام و تمام شهر را می رقصیم. می خندم، گریه می کنم و باران تمام احساسم را پاک می کند. کنار من احساس خوشبختی می کند و من گرچه غم انگیزترین حقیقت اما از زندگی لبریزم و تنها اوست که می فهمد، تنها اوست که می داند.‏ هیچ کس نمی فهمد. هیچ کس نمی داند و در این تناقض ساده تا زنده ام امیدوار می مانم...‏

مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد

2011-10-19T16:37:00.001+03:30

‏ آن‌ چه که زندگی بوده‌ است از دست داده‌ام، گذاشتم و خواستم از دستم برود و بعد از آنکه من رفتم، به درک، می‌خواهد کسی کاغذ پاره‌های مرا بخواند، می‌خواهد هفتاد سال سیاه هم نخواند، من فقط برای این احتیاج به نوشتن که عجالتا برایم ضروری شده‌ است می‌نویسم.‏

بوف کور - صادق هدایت

---------------------------------------------------------------------------------

‏ نترس از هجوم حضورم
‏ چیزی جز تنهایی با من نیست
‏ ‏ایرج جنتی عطایی

از کنارت رد می شوم
مثل تنهایی
از کنار هیچ کس
که همیشه با توام
که همیشه بی منی
رد می شوم
آهسته
آ.. هس.. ته
تا تو باشی و اتاقت
تو باشی و خیالت...‏
و خیال کنی که من...‏
و خیال کنی که او...‏
تا خیال کنم که خیال...‏
تا محال شوی
◘
چند خاطره، چند اسم
چند تا قرص
و چند ایسم
دلت به هیچ چیز خوش نمی شود
ولی بخند
باز هم بخند
دلم که خوش نیست
انکار می کنم
و هجوم حضورم
تنهایی منی ست
که تکرار می کنم
اصرار می کنم
اصرار می کنم
اصرار می کنم
بیزار می شوی
می میرم
...
بیدار می شوم
بیدار می شوی

مــ ه یـــــ ا ر
---------------------------------------------------------------------------------
‏‏‏...

و نترسیم از مرگ

مرگ پایان کبوتر نیست

مرگ وارونه ی یک زنجره نیست

مرگ در ذهن اقاقی جاری است

مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید

مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان

مرگ در حنجره ی سرخ گلو می خواند

مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است

مرگ گاهی ریحان می چیند

گاه در سایه نشسته است و به ما می نگرد

و همه می دانیم

ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است

...

سهراب سپهری

---------------------------------------------------------------------------------
پا نوشت: دوست خوبی دارم به نام کسرا که سالهاست بی دریغ مرا از این وبلاگ می خواند و همیشه مرا مورد لطف و محبت خودش قرار میدهد. این پُست غمگین را به مهربانی او تقدیم می کنم که بداند دوستی اش را دوست دارم.‏

از تنهایی با تن هایی تا تنهایی

2011-10-17T10:55:00.000+03:30

‏"‏تنها زن و نوشتن

مرا از مرگ مي رهاند"‏

...

نزار قبانی

پشت این روزها زنی ست که از هیچ چیز به من نزدیک تر است. کسی که نیست و هیچ وقت نبوده.‏ کسی که خواهد بود.‏

منی که زن نشدم تا بفهمم او من نیست
*زنی که منتظر هیچ چیز از من نیست

کسی که دوست ندارد مرا ولی دارد
برای خاطره ها تخم عشق می کارد

پشت این نوشته ها رازی ست که هیچ کس نمی داند حتی کسی که پشت این روزهاست.‏

پشت این شبها مردی ست که از تنهایی تنهاتر شده است.‏

از یک من ِ تنها من ِ تنها من ِ تنها
‏ ‏ ‏ تا ترس ِ تنها تر شدن در جمع آدمها

پشت این مرد باری ست که از هیچ کس به امانت نگرفته است!‏

پشت این زندگی مرگی ست که بی صبرانه منتظرش هستم

و پشت این مرگ حقیقتی ست که برای همیشه پنهان می ماند.‏

‏*‏‏ قافیه ایرادی ندارد‏‏

چهارشنبه بود

2011-10-14T18:00:00.004+03:30

چهارشنبه بود

داشتم به تو فکر می کردم ... داشتی از من می ریختی و تو تنها چیزی بود که مرا از خودم دور می کرد. مثل شب خیس بودم. مثل شب سرد بودی. داشتم به تو فکر می کردم که...‏

‏◘ چهارشنبه بود
داشتم آرام آرام مثل خوره... حتی حرفهایم را می خوردم. ترسیده بودم از این حالی که گذشته می شود و آینده ای که در حال می ماند. فکرم به جایی نمی رسید. در پایین ترین درجه از امید و هیاهو بودم و کمترین تلاشی برای بهبود نداشتم چرا که قبلا روزهای خوب را هم تجربه کرده بودم. روزهایی که همیشه به امروز منتهی می شدند.‏ افسرده بودم.‏
فکرهایم همیشه از یک چراغ قرمز شروع می شد (و گاهی از یک من که شاید برایش هیچ چیز مهم نبود) و پشت همان چراغ یا من آنقدر می ماند تا یادش برود که...‏ یادش می ماند و عشق توی تنهایی مُرده یا زنده هنوز نفس می کشید‏‏...‏

‏◘ چهارشنبه بود
ترسیده بودم و مثل همیشه روی خودم سنگینی می کردم:‏
‏- ......؟‏
‏- .....‏
! ‏- ...‏‏‎‏
‏- ...‏‏
مثل همیشه با خودم حرف می زد. مثل همیشه با خودش حرف می زدم. مثل همیشه تنها بود. تنها بودم.‏

‏◘ چهارشنبه بود
پنج شنبه بود.‏

‏◘ چهارشنبه بود‏‏
.سه شنبه بود‏. مُرده بودم. زنده بود...‏

مه یار

پا نوشت: بعد از سالها بخش نظرات باز است برای این که بشنوم اما لزوما تایید نمی شوند.‏

زنگ می خوردی از خداحافظ ...‏

2011-10-10T09:40:00.000+03:30

"اندیشه ها مانند سرگیجه ای از پشتم زاده می شوند، احساسشان می کنم که پشت سرم زاده می شوند... اگر راه بدهم، می آیند اینجا در جلو، میان چشم هایم و من همچنان راه می دهم، اندیشه می بالد، می بالد و عظیم فرا می آید، یک سره پرم می کند و وجودم را نو می گرداند."

تهوع - سارتر

بعد  از تصادف هر شب رویامو می بینه. حواسش که نباشه دستشو می گیرمو تو دستم میذارم: آروم باش. ببین من هنوز اینجام و هیچ چیز عوض نشده. چرا  اونطور نگام میکنی. نمی خوای که دوباره بمیرم؟! میدونی که دوستت دارم. می دونی که نیستم اما می خوامت. می دونی که رفتم اما عاشقتم

◘

بعد از تصادف هر شب خوابش را می بینم. خود لعنتی اش کم بود حالا کابوسش هم دست از سرم بر نمی داره. حتی توی خواب هم به زور دستم رو می گیره. می خوام دستم رو از تو دستش در بیارم و بهش بگم ببین لعنتی من دیگه آزادم آزاد...‏ ولی نمی تونم نمی شه...‏

بار اولم نیست که از خانه می روم. این بار پنجم است. پس هیجان و اضطرابش زیاد نیست، هرچند که هرگز عادی نمی شود. غربت را می گویم. چقدر تلخ است وقتی پا در راهی میگذاری که نه رفتنش شادت می کند و نه بازگشتنش تو را امیدوار. تنها دستاوردم از این آمد و رفت ها یک چیز است: اینکه میدانم هیچ چیز و هیچ کس، هیچ وقت و هیچ کجا ارزش ماندنم را ندارد. حتی اگر در این هم شک کنم باز باید رفت... سفر من باز هم از آنجایی شروع می شود که سفرنامه ی مهدی موسوی در آنجا تمام:‏

...

چند گریه کنار یک چمدان
چند ساعت به لحظه ی پرواز

خواندن از یک سکوت طولانی
رفتن از گریه های در تختم
عطسه ای لای نغمه ای غمگین
کوچ از سرزمین بدبختم

دور ها یک نفر مرا می خواند

با جنون زل زدم به ماهی که...‏
بی تو در اوج داستان بودم

بی تو توی فرودگاهی که...

پوزخندی شدم به واژه ی عشق

وطنم را! دیار مجنون را!‏
توی هر دستشویی اش ریدم

و کشیدم یواش سیفون را

اول قصه ی من از دیوار

آخر قصه ی من از سنگ است
خوب به من چه که هر کجا بروم

آسمان دائماً همین رنگ است...!

زنگ می خوردی از خداحافظ

بوق می خورد در سرم گوشی
بعد تنها صدای غربت بود

بعد تنها صدای خاموشی

در سرم غرش هواپیما

در دلم خون و گردش کوسه
با تُف افتاد و خاک مالی شد

زیر پاهام آخرین بوسه

قار قار از خودم به تو خواندم

آن که هرگز نمی رسید شدم
از زمینت به آسمان رفتم

توی یک ابر ناپدید شدم...‏

بی تو شاید... با تو وقتی...‏

2011-10-05T23:27:00.004+03:30

تو در کجای حجم کمم حل شدی که من

تقطیر میشوم و تبلور نمی کنی

من در کجای ذهن تو خوابیده ام که تو

جیغم نمیکشی و تصور نمی کنی

...

علی بهمنی

زل میزنی به مالیخولیای مردی که روزی هزار بار در خودت می کشی و شبها زنده اش میکنند؛ که برگردد با آن نگاه پر کنایه اش سرت داد بزند:‏ خووووب! آخرش که چی؟

میخوای بگی: آخه لعنتی چیزی که هیچ وقت اولی نداشته آخری هم نداره! اینو بفهم!... اما این رو نمیگی! ‏

‏- نمی دونم ... نمی دونم ...‏

و نگاه ترحم آمیزش که: باشه حالا خودتو ناراحت نکن. میگذره عزیزم میگذره...‏

و ازت بگذره

◘

میخوای بگی: سلام! راستی شما چقدر شبیه من هستید!... اما اینو نمیگی!‏

سلام! راستی چرا شما اینقدر شبیه من هستید؟ -

با آن نگاه پر کنایه اش که سرت داد بزنه: ‏قرار نبود این رو بگی! بفهم! در ضمن همه چیز آخر داره میفهمی؟ همه چیز! حتی تو حتی من!‏

◘◘

‏- ‏به چی زل زدی «گلی‏»؟‏

‏-‏ به تو

‏-‏ با کی حرف میزدی؟

‏- با تو

‏-‏ من که اینجا نبودم

‎‏- مگه الان هستی؟

...

مـه یـار

پانوشت: دوستانی که صرفا برای خوندن شعر به اینجا سرک میکشند لطف کنند و تا اطلاع ثانوی مراجعه نکنند!‏

‏برای هیـــــــچ کـس

2011-10-03T01:24:00.003+03:30

شب دیوار و شب مشت، شب هر جایی
شب آغوش کسی در وسط تنهایی

سید مهدی موسوی

شب بود. شهر خواب بود. تو خواب بودی. بیدار بودم. رویا بودی. تنها بودم. تنها بودی. اینجا بودی....‏
صدای هیچ می آمد. صدای تو بود که با من می آمدی. تا من می آمدی. من بی تاب بودم پس تو قدم هایت را تند برمی داشتی. می دانستم که می دانی چه می خواهم بگویم. می دانستی که می دانم. سکوت کردم. چیزی نگفتی. دست هایم پر از خواهش بود و نگاهت پر از آرامشی که در آغوشم می کشید. بوی هیچ می دادی. بوی حسرت می دادم که خوشبختی با تو بودن بود. در آغوشم بودی ولی بدبخت بودم و تنها شاهدم دستمال های کاغذی ام بودند

◘

شب است. شهر خوابیده. تو خوابیده ای. بیدارم. رویایی. تنهایم. تنهایی. اینجایی...‏
صدای هیچ می آید. صدای تو که با من می آیی. تا من می ... نه! نمی آیی. نمی آیی چون دستمال کاغذی ام تمام شده! و تنها شاهد بدبختی ام هیچ کس است.‏

مه یار

ای کاش آدمی وطنش را همچون بنفشه ها میشد با خود ببرد هرکجا که خواست

2011-10-01T12:03:00.001+03:30

‏- اینجا جای خالی همه حرفهایی ست که نمینویسم -‏

در انتخابی ناگزیر از غربت و این ظلم

ترجـیح ِ سـردی میشود شبـهای اسـتکهلم

مه یار

2011-09-08T01:01:00.004+04:30

آدمها دو دسته اند: آنها که میدانند در مورد دیگران قضاوت میکنند و آنها که تصور میکنند در مورد دیگران  (گاهی) بی قضاوتند.‏

بالغ بر یک میلیون نفر هر سال به خاطر خودکشی میمیرند. خودکشی سیزدهمین دلیل رایج مرگ در جهان است.‏

این روزهایم خلاصه شده در راه های نرفته از آدمهایی که رفته اند و آدمهای نرفته از راه هایی که رفته ام.‏

برایش دو آهنگم که به زودی کهنه می شود. برایم یک آهنگ است که حتی برای من نیست اما به زودی دیوانه ام میکند

"‏اینکه به خواب من میای
عاشق خنده هات میشم
این که تو لحظه لحظه ها
جون میگیرم فدات میشم
برگشتن روزای خوب
قصه ی بوی پیرهنت
این که چشامو پس بدی
حتی دیگه اومدنت
بهم کمک نمی کنه"‏ - کامران رسول زاده

◘

زنـدگـی انـتـظـار غـمگـیـنی ســت

زنـدگـی اتـفـــــاق بی وقـتی سـت

ظـاهـرا ســـاده مـثـل تنهــــایـی

زنـدگـی چـیـز واقـعـا سـخـتی سـت

مـرگ پـایـان حـســــرت و تـردیـــد

مـرگ شاااااید شــروع خوشبختی ســت

...

مـه یـار

2011-08-26T08:37:00.008+04:30

Last thing I remember
I was running for the door
I had to find the passage back to the place I was before
Relax said the night-man:
"We are programmed to receive. You can check out anytime you like but you can never leave"...

Hotel California - Eagles

داستان از اینجا شروع میشه که تو میخوای تمومش کنی. مضطربی و فکر میکنی. به یک پایان نزدیک میشی. رو به روت چند تا در می بینی. یکی از درها بازه و بقیه بسته. ناخودآگاه به تنها در ِ باز نزدیک میشی. همین طور که آرام آرام داری نزدیک میشی، حس میکنی بقیه ی درها هم دارند به آرامی باز می شوند. قدمهایت را سریع تر میکنی. به در میرسی. یک احساس عجیب سراغت رو میگیره. حس ِ "رفتن". از "شدن" میترسی و به "رفتن" شک میکنی. چشم هات رو میبندی. فکر میکنی.. چشمهات رو باز میکنی و درها بسته اند

◘
داستان از خود ِ تو شروع میشه وقتی تو فکر ِ یک پایانی. یک پایان ِ ساده و آروم. داری فکر میکنی و فکر میکنی که به یک فضای خالی میرسی. جایی که کسی نیست حتی خودت. فکرتو زود پاک میکنی ولی پاک نمیشه. چون اصلا چیزی نبوده که بخواد پاک بشه. از هر طرف که نگاه میکنی "هیچی" میبینی. به یک در فکر میکنی و باز میشی. اون طرف ِ در "خودت" رو میبینی با چشمهای بسته. خودت در رو میبنده و تموم میشی

2011-08-13T00:33:00.007+04:30

زندگی؟ کدوم زندگی؟ کی می دونه من با چه حسرتی این زندگی نکبتی  رو تحمل کردم؟ می خوام زندگی که حقمه داشته باشم. من بهترین سالهای عمرم رو از دست  دادم..."
(پرویز پرستویی در نقش یوسف-بید مجنون)

شاعری! رشته ات ریاضیه و سال کنکورته. یک مشت کتاب کنکور دکوری ریختی دور و بر "خودت" که کسی بهت گیر نده ولی مدتهاست که درس نخوندی. خونه خالیه. تویی و تنهاییت. تویی و یک اتاق. توی اتاق راه میری راه میری راه میری. با خودت حرف میزنی حرف میزنی حرف میزنی. بحث میکنی. از خودت کم میاری. سرت درد میگیره. بی منطق میشی. با خودت دعوا میکنی. سر خودت داد میزنی. به گریه می افتی دلت برای خودت میسوزه. خودت رو نوازش میکنی آروم میشی ولی "خودت" آروم نمیگیری. مادرت میاد خونه و دلش خوشه که نشستی پای درست

همه چیز مثل یک چشم به هم زدن اتفاق می افته کنکور میدی. رتبه ات هفتصد میشه. همه خوشحالن ولی تو بیزاری. فکر میکنن چون مغروری شادیت رو پنهان میکنی ولی تو مغرور نیستی . تو واقعا بیزاری! چشماتو باز کردی میبینی بهت میگن مهندس برق! ترم اول عاشق میشی.♥ در به در خیابونا و کوچه ها و... سیگاری میشی. سیگار رو پشت دستت خاموش میکنی و عشقت رو فراموش میکنی... فراموش میکنی... فراموش میکنی... "عشق اول فقط یه خاطره است/عشق بعدی هماره فاجعه است" دیگه عاشق نمیشی میشی نمیشی میشی نمیشی. اصلا اهمیتی نداره چون خودتو قاطی چیزای دیگه کردی. دانشگاه ◘◘◘ سانسور◘◘◘ خودت رو سانسور میکنی.

احساس میکنی دیگه نمیتونی. خیلی بیزاری. بیزارتر از همیشه. مهم نیست از چی بیزاری مهم اینه که دیگه صبرت سر اومده. پول و سرمایه ای که نداری. تنها راهت برای رفتن ادامه تحصیله. با نفرت مجبوری برگردی و هرچی گند و گه و مشروطی بالا آوردی جمع کنی که بتونی جمع کنی و بری. نمیدونی کجا میخوای بری فقط میدونی میخوای بری. دوباره همه چیز مثل چشم به هم زدن میگذره. نمراتت خوب میشه و تافل و کوفت و زهر مار و چشم باز میکنی میبینی خرس قطبی هستی. استکهلم. از اینجا به بعد همه چیز آروم میشه... آروم.. آروم. یه هویی قاطی میکنی از مردم سرد و خشک و زبون نفهم خسته میشی میخوای بری. راه برگشت نداری باید بری یه جای دیگه. یه جایی که شاید بهتر باشه. مهم نیست کجا فقط فرق داشته باشه. سرمایه ای که نداری تنها راه رفتنت ادامه ی تحصیله. حالت از خودت و رشته ات به هم میخوره ولی چاره ای نداری باید بری دکترا بخونی یا برگردی پس برنمیگردی. از برگشتن بیزاری. همیشه میخوای بری. فقط و فقط بری. میری میری میری ولی به هیچ جا نمیرسی به هیچ جا. اونقدر این قسمت عذابت میده که حتی نمیخوای راجع بهش فکر کنی. عصیان میکنی! زیر همه چیز میزنی و میخوای از اونجا بری. ولی کجا بری؟ سرمایه ای نداری! جایی رو سراغ نداری! دکتری نگرفتی که فوق دکتری رو بهانه کنی!
یک نفر رو داری که تموم این سالها پیشت بوده و تو ندیدیش. باهاش ازدواج میکنی و تصمیم میگیری که به سرزمین خرس های قطبی برگردی ولی باید قبل رفتن یه سری به خونه بزنی

حالا تو برگشتی و دور و برت پر از تنهایی های قدیمیته. دوستای قدیمیت که بیشتر از تو در جا زده اند! شاعرانی که سالها از اینترنت میشناختی و ای کاش همیشه دور می ماندند. یک مشت کتاب دور و برت ریخته و تو فکر عصیانی... شاعری!‏

مـه یــار

2011-08-12T13:05:00.001+04:30

گم شدم

2011-08-10T01:49:00.002+04:30

هیچ چیز آرومم نمیکنه. هیچ شعری. هیچ کتابی. هیچ حرفی. هیچ صدایی. هیچ و هیچ و هیچ

در من کسـی به گریه نشسته ست سالهاست

در جـسـتجــوی پاسـخی از بی سوالهاست

دارد بلــوغ گـمـشـده ام هـرز میـپرد

در مـن هـنـوز کـودکـی از جنس بالهاست

...

2011-07-26T15:59:00.002+04:30

عشقی که نمانده بودم از یادت رفت
زخمی که نشانده بودم از یادت رفت
قولی که نداده بودی و یادم هست
شعری که نخوانده بودم از یادت رفت

یک عمر تلاش ِ رود ِ بی دریا بود
هر روز گذشت و فکر ِ او فردا بود
از خواب پرید و با همین بغض نوشت
مردی که همیشه با خودش تنها بود

مه یار

2011-07-26T15:53:00.004+04:30

مهدی موسوی رو بعد از هشت سال دوباره دیدم

یادش بخیر این شعر کودکانه:‏

..."
مهدی موسوی بد بختی ست
زیر رگهای آبی دستت
مهدی موسوی ترسویی
که رسیده مرا بن بستت
...
"
مهدی موسوی

"ترسو" و "بد بخت" و ... قوی بودم
ای کاش مهدی موسوی بودم

فرقی ندارد یک غزل شاید
قطعه رباعی مثنوی بودم

یک واژه از جنس ِ همین مردم
حتی اگر یک حرف "وی" بودم

شاعر همیشه مثل تو تنهاست
ای کاش من هم "منزوی" بودم

تنها برای یک غزل یک بیت
ای کاش مهدی موسوی بودم

مه یار

2011-07-16T12:37:00.003+04:30

خون می جهد از گردنت با عشق و بی رحمی

در من دراکولای غمگینی ست… می فهمی؟

خون می خورم از آن کبودی ها که دیگر نیست

در می روم این خانه را… هرچند که در نیست

عکس کسی افتاده ام در حوض نقاشی

محبوب من! گه می خوری مال کسی باشی

گه می خوری با او بخندی توی مهمانی

می خواهمت بدجور و تو بدجور می دانی

هذیان گرفته بالشم بس که تبم بالاست

این زوزه های آخرین نسل ِ دراکولاست

از بین خواهد رفت امّا نه به زودی ها

از گردن و آینده ات جای کبودی ها

حل می شوم در استکان قرص ها، در سم

محبوب من! خیلی از این کابوس می ترسم

زل می زنم با گریه در لیوان آبی که

حل می شوم توی سؤال بی جوابی که

می ترسم از این آسمان که تار خواهد شد

از پنجره که عاقبت دیوار خواهد شد

از دست های تو به دُور گردن این مرد

که آخر قصّه طناب ِ دار خواهد شد

از خون تو پاشیده بر آینده ای نزدیک

از عشق ما که سوژه ی اخبار خواهد شد

می چسبمت مثل ِ لب سیگار در مستی

ثابت بکن: هستم که من ثابت کنم: هستی

سرگیجه دارم مثل کابوس زمین خوردن

روزی هزاران بار مردن! واقعا مردن

بعد از تو الکل خورد من را… مست خوابیدم

بعد از تو با هر کس که بود و هست خوابیدم

بعد از تو لای زخم هایم استخوان کردم

با هر که می شد هر چه می شد امتحان کردم

خاموش کردم توی لیوانت خدایم را

شب ها بغل کردم به تو همجنس هایم را

رنگین کمان کوچکی بر روی انگشتم

در اوّلین بوسه، خودم را و تو را کشتم

هی گریه می کردم به آن مردی که زن بودم

شب ها دراکولای غمگینی که من بودم

و عشق، یک بیماری ِ بدخیم ِ روحی بود

تنهایی ام محکوم به سـ-کس گروهی بود

سیگار با مشروب با طعم هماغوشی

یعنی فراموشی… فراموشی… فراموشی

تنهایی ِ در جمع، در تن های تنهایی

با گریه و صابون و خون و تو، خودارضایی

دلخسته از گنجشک ها و حوض نقاشی

رنگ سفیدت را به روی بوم می پاشی

لیوان بعدی: قرص های حل شده در سم

باور بکن از هیچ چی دیگر نمی ترسم

پشت ِ سیاهی های دنیامان سیاهی بود

معشوقه ام بودی و هستی و… نخواهی بود

سید مهدی موسوی

پ.ن. این روزها در ظاهر آرامم ولی عجیب غمگینم... یک رباعی جدید از خودم

از کودکیم همیشه شادی غم داشت
دوران ِ جوانیم جوانی کم داشت
در حسرت ِ رویای تو بیدارم کرد،
کابوس ندیده ای که هر خوابم داشت

مه یار

2011-07-12T16:08:00.005+04:30

در غم نشسته شهر ِ پر از دود و درد ِ من
شب در من است و خلوت ِ غمگین و سرد ِ من

می ریزد از نهایت ِ شب اتفاق ها
از چشم های کاغذی ام در اتاق ها

از حرف های قرمز ِ تو تا ****ی ام
زنهای لخت آن طرف ِ چشم ِ گوشی ام

شک میکنم به معصیت ِ بی گناه ها
تکرار می کنند مرا اشتباه ها

در شک کنایه ای ست که دیوانه می کند
در قرص های عاقل ِ من خانه می کند

تا حل شود غرور در این استکان ِ خواب
با چشم های خیس کنار ِ همین کتاب

تشدید می شود غم ِ یک شهر در سرم
سیگار می کشد شب ِ خاکستری ترم

شهری پر از دروغ، گدا، انتظار، حصر
شهری شبیه فاحشه ها در ولی عصر

شهری که مردمش نفس ِ درد می کشند
شهری که سبز بود ولی زرد می کشند

می ترسم از هوای بد ِ پشت ِ پنجره
می چسبم از خودم به غم و شعر و خاطره

شعری شبیه بچگی ام پشت ِ سال ها
تنهایی ام میان ِ همین قیل و قال ها

شعری شبیه رفتن ِ تو، بغض، درد، دل
شعری شبیه گریه کنار ِ در ِ هتل

شعری که باز وقت نداری بخوانیش
شعری که گریه می کنم و کم میاریش

مه یار

2011-06-23T14:18:00.002+04:30

سالی که هزار و سیصد و چندی بود

ماهی که اگر چه تیر اسفندی بود

روزی که به قرعه نام من را خواندند

آن لحظه عجیب لحظه ی گندی بود

مه یار

پا نوشت: فردا برای بیست و هشتمین بار متولد میشوم تا کی بمیرم

2011-06-17T12:01:00.003+04:30

توی یک تاکسی دربستی
خسته ای خسته از خودت هستی

آسمان روی سقف یک ماشین
خسته از این بلندی ِ پستی

خسته از فکرهای طولانی
خسته از کوچه های بن بستی

خسته از انتظار و اصراری
مثل ِ از خواهش ِ گدا دستی

خسته از خنده های غمگینت
خسته از گریه های در مستی

خسته ای مثل شاعری تنها
فکر تکرار ِ "هست" در هستی

مه یار

2011-06-14T22:24:00.001+04:30

همه میگن که تو رفتی همه میگن که تو نیستی
همه میگن که دوباره دل تنگمو شکستی
دروغه

از آن وقتهاست که به خودم هم شک میکنم. به چشمهام. به گوشهام. به همه شعرهایی که خوانده ام و نوشته ام... بی دلیل به آدمها شک میکنم و به آدمکها

چه جوری دلت می اومد منو اینجوری ببینی
با ستاره ها چه نزدیک منو تو دوری ببینی
همه گفتن که تو رفتی
ولی گفتم که دروغه
-
تنهایی... "ما همان جمع پراکنده همان تنها هاییم". گفت ادبیات شده سلاحت. نمی دانست چقدر واژه کم می آورم و ندیده بود شبهایی را که پر ِ دردم ولی آنقدر قلمم ناتوان است که هر چه دست میشوم نمینویسد

شبها زنی که نیست و ناموس میشود
بالشت خیس من که به من بوس میشود
در "تخت های یک نفره" زار میزنم
مه یار...زار.. خاطره... کابوس میشود

زل زده ام به گریه های بی اشکم. به نعره های بی صدایم. به همه "بی" هایم. قسمهای نخورده ام را بالا می آورم و "زنگ میخورد در سرم گوشی" ... و هنوز نیامده باید بروم و "بعد تنها صدای غربت بود  _  بعد تنها صدای خاموشی" ... و
.

در یاد بوی عطر زنی توی کافه ام
پیچیده است عشق کسی در ملافه ام
هی میزنم و میزنمو و میزنم ... و هق
هر شب به زیر گریه و ... دیگر کلافه ام

مه یار

پا نوشت: خودکشی ات هشت ساله شد... هشت سال است که هنوز زنده ام رفیق

همه میگن که تو نیستی همه میگن که تو مردی
همه میگن که تنت رو به فرشته ها سپردی
دروغه

2011-06-08T14:09:00.005+04:30

خیال خام پلنگ من به سوی ماه پریدن بود
و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود

پلنگ من دل مغرورم پرید و پنجه به خالی زد
که عشق ماه بلند من ورای دست رسیدن بود
حسین منزوی

آشنایی غزلی بود که آغاز نداشت
عاشقی همسفری بود که همراز نداشت

دیگر از کیش تو در آمده ام، کفر ببین
شاه دل مات رخی ماند و سر باز نداشت

همچو جامی که لبش دوخته بر غنچه یار
غرق خون بود دل و مهلت آواز نداشت

هرچه گفتیم و نگفتیم بماند که نماند
آنکه در غربت من جز نفسی ناز نداشت

شعر من بود که باران شد و از اوج رسید
ور نه هر ابر سیاهی خبر از راز نداشت

عشق آن ماه بلند ست و پلنگم مغرور
شاعری بال و پری بود که پرواز نداشت

مه یار

2011-05-24T07:25:00.003+04:30

تمام شعرم تقدیم آنکه باران شد"

"کسی که فاتح تنها ترین خیابان شد

...

دقیقا یک هفته دیگر در چنین زمانی در آسمانی خواهم بود که من را دوباره به غربت ِ وطنم میرساند

بی آنکه خواسته باشم تمام خاطراتم مثل همیشه از خاطرم عبور میکنند. پوزخندی میشوم به من؛ به منی که نوشته هایش، "تمام استخوان بودنش"، "لحظه های ساده سرودنش" درد میکند

:در استار باکس نشسته ام و در گوشم

سیگارتو بکش رفیق به دوری عادت میکنیم

ما هم یه روز مثل همه به هم خیانت می کنیم

با خاطرات چه میکنی؟ با قصه هامون... حیف دریغ

با خاطرات ِ ... بگذریم... سیگار تو بکش رفیق

خاطرات خوش نداشته ام" را در موهای سفید پیر مرد غریبه ای گم میکنم که ... در لحظه ای که بارانیم. عجیب بارانیم

...

ساکت نشستی و من عاشقت شدم

موهاتو بستی و من عاشقتم شدم

وقتی نبودی و عاشق نبودم و

حالا که هستی و من عاشقت شدم

...

دلتنگ ترین آدم ِ اینجا هستم"

دلخسته ترین خسته ی دنیا هستم

من هستم و من هستم و من هستم و من

"ای تنهایی! چقدر تنها هستم

... خسته تر از آنم که باقی اش را بنویسم. الباقی را میگریم و

2011-05-07T17:07:00.002+04:30

تصمیم داشتم دیگر ننویسم تا بیشتر بخوانم. میخواستم دیگر مهملی به نام شعر از خودم در این وبلاگ پست نکنم... اما نشد نمیشود ننوشت

من می اندیشم پس هستم و تا هستم مینویسم. فرصت برای نبودنم زیاد است

این شعر آخرم رو هم تقدیم میکنم به برادرم، استادم، دوست عزیزتر از جانم سید مهدی موسوی که با شعرهایش همیشۀ مرا زندگی میکند

از من گذشت صد شب و خوابم نبرده است

بغض و سکوت بر لب و خوابم نبرده است

هذیان نگفته ام که تو لرزیده ای مرا

چندین شب است در تب و خوابم نبرده است

دارد کسی به خاطره ام زنگ میزند

دارد دروغ عشق تو را رنگ میزند

داری سقوط میشوی از اوج باورم

اشکی فرود بغض مرا چنگ میزند

نیستی... ادامه میدهمت هست میشوی

در کوچه های خاطره بن بست میشوی

در تخت های یک نفره مثل موسوی

داری که گریه میکنم و مست میشوی

در من کسی به گریه نشسته ست سالهاست

در جستجوی پاسخی از بی سوالهاست

دارد بلوغ گمشده ام هرزه می پرد

در من هنوز کودکی از جنس بالهاست

اشک و سکوت، حسرت و دیوار، عشق و درد

این سرنوشتم است در این روزهای سرد

در من زنی ست مرده که هر روز می کند

بی تو عبور مبهمی از یک چراغ زرد

مه یار

2011-04-22T05:38:00.000+04:30

به زودی برمیگردم

...با شعر

2011-02-20T08:18:00.013+03:30

"The trouble with the world is that the stupid are cocksure and the intelligent are full of doubt." - Bertrand Russell

مردمان جهان احمقند و دنیا جرثومه و آرامگاه احمقهاست

نمیخواهم آدم باشم و نمی خواهم احمق باشم

نمیخواهم باشم

تنهایی زاییده توهم نیست

تنهایی یک اجبار است که با حضور ممکن میشود

دیگه شعرم نمی آید

در این پست ناهنجار

دیگه حرفی برای زدن ندارم به جای چرندیات من میتونید به لینکهای شاید مورد علاقه من مراجعه کنید

ادبی

...

فلسفه

موسیقی

The most I listen to I

The most I listen to II

!همه آثار شجریان، ناظری، ایرج بسطامی، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان، قمرالملوک وزیری، بنان و ... و البته ویگن

خداحافظ تا همیشه

2011-02-15T13:47:00.006+03:30

خلق الانسان فی کبد

در حالیکه دکترای مهندسی برق را رها کرده ام و کتابهای فلسفی مورد علاقه ام را می خوانم، روزی چند بار خودکشی را در فکرم مزه مزه میکنم.... کتاب سبک شناسی دو را هم تمام کرده ام و چهار تا کتاب دیگر مانده که در خانه کارشناسی ادبیات فارسی را به خودم اهدا کنم! شعرهای مهدی موسوی مغزم را تجزیه میکند و تاثیر روانی اش از کتابهای هدایت که در اوان جوانی خواندم بیشتر است. در غربت و تنهایی خودم میلولم. فراموشم نمیشود که دارم داماد می شوم اما حرفهای ژیژک را حس میکنم و با تنهایی شریعتی پیوند میدهم

و این حرفها که بوی تعفن میده

و دلی که همیشه برای وطنم میتپد و مردمان ستم کشیده اش

و تمام حرفهایی که میخورم که هنوز گفتنی نشده اند

...

دوباره رفتم پایین. اون پایین مایینا. اونقدر پایین که تحمل شنیدن صدایی هیچ کسی رو ندارم نمیخوام کسی رو ببینم یا با کسی حرف بزنم. اینجا هم اگه مینویسم با خودم حرف میزنم شاید برای اینکه از این که هست پایین تر نرم.

مه یار

2011-02-10T00:01:00.002+03:30

نمیگذارد

این من نیستم

اوست که نمیگذارد

من نیستم

این اوست

رهایم نمیکند

و رنج میبرم

2011-02-07T12:57:00.000+03:30

در من خبریست

کسی‌ مرا به نجوا نشسته است

کسی‌ که هیچ

کسی‌ که نیست

به بیداری درختان باغ تنهایی‌

به آبی‌ آرزوهای بی‌ سرانجامی

کسی‌ مرا به قعر زندگی‌ رسانده است

کسی‌ که نیست

کسی‌ که هیچ

مرا به نجوا نشسته است

مه‌ یار

2011-02-04T19:47:00.003+03:30

دل دیوانه من به غیر از محبت گناهی ندارد خدا داند

شده چون مرغ طوفان که جز بی پناهی پناهی ندارد خدا داند

منم آن ابر وحشی که در هر بیابان به تلخی سرشکی بیفشاند

به جز این اشک سوزان دل نا امیدم گواهی ندارد خدا داند

...

2011-01-26T13:32:00.001+03:30

خورشیدی را دوست دارم که بی من طلوع می کند

2011-01-21T15:35:00.003+03:30

معشوق بی پایان

امشب کنارت یک بغل اندیشه می خواهم

یعنی که شیر شعر را در بیشه می خواهم

بشکن دلم را تا که تکثیرم شود مهرت

سنگینی بار غمت بر شیشه می خواهم

بی رنگ و بی برگم در این صحرای تنهایی

در باغ سر سبز نگاهت ریشه می خواهم

شیرین من هر چند در دل کوه غم دارم

فرهاد آرامم تو را بی تیشه می خواهم

شعرم تو آهنگم تو ای معشوق بی پایان

تا عمر دارم عاشقی را پیشه می خواهم

هر چند قافیه دلش تنگ تو خواهد شد

می گویم اما من تو را همیشه می خواهم

مه یار

2011-01-17T18:16:00.004+03:30

(1)

زندگی

با تمام اوصافش

استعاره ای از تو بود

و مرگ

با همه شگفتی اش

استحاله ای از پیدایش من

(2)

من با تمام بی تمامی ام

در تو خلاصه می شوم

زیبای مطلقی تو

که احساس میکنم

(3)

شعر

یعنی مرا ببخش

که وصفت نمیکنم

و تنها رهایی من است

که اصرار میکنم

مه یار

2011-01-16T15:43:00.002+03:30

چه جای من که شعر بگویم وقتی او اینچنین زیبا سروده است

هرگز آرزو نکرده ام
يک ستاره در سراب آسمان شوم
يا چو روح برگزيدگان
همنشين خامش فرشتگان شوم
هرگز از زمين جدا نبود ه ام
با ستاره آشنا نبوده ام
روي خاک ايستاده ام
با تنم که مثل ساقهء گياه
باد و آفتاب و آب را
مي مکد که زندگي کند

بارور ز ميل
بارور ز درد
روي خاک ايستاده ام
تا ستاره ها ستايشم کنند
تا نسيمها نوازشم کنند

از دريچه ام نگاه مي کنم
جز طنين يک ترانه نيستم
جاودانه نيستم

جز طنين يک ترانه آرزو نمي کنم
در فغان لذتي که پاکتر
از سکوت سادهء غميست
آشيانه جستجو نمي کنم
در تني که شبنميست
روي زنبق تنم
بر جدار کلبه ام که زندگيست
يادگارها کشيده اند
مردمان رهگذر:
قلب تيرخورده
شمع واژگون
نقطه هاي ساکت پريده رنگ
بر حروف درهم جنون

هر لبي که بر لبم رسيد
يک ستاره نطفه بست
در شبم که مي نشست
روي رود يادگارها
پس چرا ستاره آرزو کنم؟

اين ترانهء منست
- دلپذير دلنشين
پيش از اين نبوده بيش از اين

فروغ فرخزاد

2011-01-13T14:43:00.001+03:30

Hope is the thing with feathers

That perches in the soul

And sings the tune without the words

And never stops - at all

And sweetest - in the Gale - is heard

And sore must be the storm

That could abash the little Bird

That kept so many warm

I’ve heard it in the chillest land

And on the strangest Sea

Yet - never - in Extremity,

It asked a crumb - of me.

By: EMILY DICKINSON

2011-01-04T07:10:00.003+03:30

از هول

استعاره می کنم

شهریار امینی

می فهممت رفیق شعر تو در من است

شعرت گلوی خسته فریاد میهن است

چندین هزاره در کلماتت نهفته است

گلهای حسرتی که به عمرت شکفته است

روحم گرفته است

امشب به غربت شعرت

یک آسمان گریستم

به پای همیشۀ شعری

که شهر نداشت

مه یار

2011-01-03T07:59:00.004+03:30

دست شعر و مداد احساسم

دفتری روی میز زندگیم

حرفهای دلی که می رنجد

سوختن در غم دوگانگی ام

فاصله، فصل سرد طولانی

غربت روزهای خستگی ام

سرعت عمر با شتاب عبث

حسرت روزهای بچگی ام

تلخی ام در نگاه آیینه

پوز خندی به لوح سادگیم

دست شعر و مداد احساسم

دفتری روی میز تحریرم

سرنوشتی به شعر پاشیده

!در فراری به سوی تقدیرم

حرفهای دلی که یخ زده است

"واژگانی ز جنس "میمیرم

نمی تونم این شعر رو تمومش کنم... یعنی نمیخوام. دیگه از شعر گفتن لذتی نمیبرم. دلم یک آسمون پرواز میخواد... یک آسمون

مه یار

2010-12-19T04:32:00.007+03:30

با او همیشه بهار بود ... شاید

و من دچار بودم به نباید ... باید

امسال هر چه بود

زمستان بود

بهار عکسی بود

گوشه خانه ام که یخ زد

باور پرستویم نیست

وسط همهمه این کلاغها

دیگر فرصتی نیست

حتی اگر گریه شود چشمم

به پای غربت کاجی بهار را

مه یار

2010-12-16T09:29:00.002+03:30

آدمی که خوابیده بودمش

پرید

و دیوارهایی که ساخته بودم

بر سرش ریخت

زندگانی حجم ساده تو بود

وقتی که باور نمیکردی

که میمیرم

خواب را باور نکردی

ولی خوابت را دیده اند

و آدمی که خوابت را دیده بود

به خواب رفت

تا ابد

مه یار

2010-12-06T15:20:00.007+03:30

روی مرز وجود ِ بی مرزی

زندگانی چقدر خالی بود

در من از من نماند هیچ منی

در حضوری که بس خیالی بود

سردی یک نگاه او بس بود

تا که یک باره شاعرم بشود

هر چه غم داشت توی من میریخت

غربتی که مسافرم بشود

مثل یک زن به گور میرفتم

چشم ها باز و دستها در خاک

وقتی از لاف زندگی خوردم

سنگ امیدهای بی ادراک

کوله بارم پر است از حسرت

مقصدم هر کجا که من باشم

سر نمیکرد زندگانی سردم

تا که یک مرده در کفن باشم

همه حاصل جوانی ام این بود

آه و حسرت و عشق تا انکار

شرط من بود زندگی کردن

مشترک شد قواعد تکرار

کولی دوره گرد بی فالم

که به پاییز من نوشت بهار

از خدا خواست تا که سر برسد

...این خزانم که مثل چوبه دار

همه چیز و همیشه مبهم بود

تا که ادراک متهم برسد

قاضی عشق منطق شک داشت

تا که مردی به اوج غم برسد

اتهامم چه بود؟ رنجیدن

جرمم اما چه بود؟ فهمیدن

و جزایم همیشه تنهایی

مثل ابر بهار باریدن

مه یار

2010-11-27T18:51:00.004+03:30

تاخ مرا به ریشه حسرت بریده اند

آتش گرفته است مرا سرد روزگار

چون صد هزار سال عدم رفت نیم عمر

از من گذشت فاصله چون سوت یک قطار

بی بال و پر درون قفس داشت می پرید

در من تمام عمر پلنگی چه ماه وار

چندین بهار باید از این مرگ بگذرد

امید من که زنده شود پشت انتظار

تقدیر دوباره بگذرد از جبر هستی ام

شاید که باز پر بزنم سوی اختیار

مه یار

2010-11-23T14:58:00.003+03:30

ان مع العسر یسرا

فان مع العسر یسرا

چرایی اش که تویی

چیستی ... نمیدانم

تمام هستی من در سراب تو

انگار

هزاره ها که نبودم

بدون تو

انکار

هزار سال نبوم که عاقبت باشی

و هست شدم در تو

در سراب

خیال

و پست شدم

در زوال تو

که مجال

مجال تویی و محال من که منم

چرای منی

چیست این همه تکرار

بدون آنکه بدانم

و این همه اصرار

بگو که خسته ام از من

بگو

مه یار

2010-11-06T07:48:00.003+03:30

نه اینکه شعرم نمی آید... دستم نمی رود

قاف قلم قفس شد و سین سخن اسیر

مانده ست رو به روی دلم غصه های پیر

حرفی برای نگفتن

شعری که چیستیش انکار من است

راهی به خویش

بی مرز

راهی درون من

تا فردا

تا فاصله

تا ادراک

...

مه یار

2010-10-31T05:41:00.002+03:30

زندگی سهم من از بودن نیست

سهم یعنی محدود

و من از وسعت گل بیشترم

و من از خنده ماه

روی تنهایی آب

وقت طنازی شعر

در شب غربت عشق

و من از حادثه

بی باک ترم

مه یار

2010-10-24T11:08:00.005+03:30

A Kind Gift from Kasra

It means a lot to me. Thank you!

2010-10-21T22:34:00.001+03:30

Will be Back @ http://www.mah-yar.com

2010-10-09T20:01:00.006+03:30

هوا گرفته بود و دلم در هجوم خالی بود

پر اضطراب سری که غمش خیالی بود

در انتهای جاده یک عمر حسرت و اندوه

برای رفتن یک مرده دل مجالی بود

کسی که هیچ نفهمید و هرگزش غم داشت

و شعرهایی که نگفت و همیشه ماتم داشت

کسی که توی خیال خودش کسی بود و

همیشه حسرت پرواز و عشق و آدم داشت

هوا گرفته بود و دلم در هجوم خالی بود

پر اضطراب سری که غمش خیالی بود

در انتهای جاده یک عمر حسرت و اندوه

برای رفتن یک مرده دل مجالی بود

منی که خسته از آوار زندگی شده بود

علیل و غمزده و توتمی زوالی بود

که زنده زنده به گوری که کند میخندید

و ضجه های بی کفنش زوزه شغالی بود

اسیر بودنش از طعم زندگی نچشید

بهشت خودکشی اش بوته های قالی بود

مه یار

2010-10-08T10:44:00.002+03:30

تمام دوستان وبلاگ نویس ما هم که انگار یا وبلاگ هاشون رو تعطیل کردن یا دیگه زیاد حال و حوصله نوشتن ندارن و یا فیلتر شدن

این وسط با این همه درس و کار و روزمرگی ومشکلاتش دست و دل ما هم دیگه زیاد به نوشتن نمی ره ولی دلم هم نمی آد که این بلاگ رو در آستانه هفت سالگی اش تعطیل کنم. سهم ما هم از این اینترنت بی در و پیکر همین یک وبلاگ که بیشتر نیست

2010-10-03T11:20:00.003+03:30

مرا نتوان به ناز و سرگرانی صید خود کردن

نگردم گرد معشوقی که گرد دل نمی‌گردد

صائب تبریزی

دلم تنگ نوجوانی ام شده است. دیشب خواب شبهای شهریور رو میدیدم. یادش بخیر وقتی مهدی موسوی خیلی جوانتر و پرشور تر از حال بود. هیلا صدیقی بیشتر به فکر شعرش بود تا اون چشماش!یادش بخیر وقتی تاکسی از فرهنگسرای بهمن تا میدان ولیعصر صد تومان بود و یادش بخیر تمام سادگی های کودکانه و پاکمان توی کارگاه قصه نویسی استاد بهروزی و لطیفه های بی نمک فرهمند سر کلاس تمبک... زندگی ام را دوست داشتم و لذت روی لبانم همیشه میخندید. زندگی کتاب بود و کنجکاوی که ای کاش هرگز سر از بلوغ جسمی در نمی آوردم و عشق... ه

تا چشم کار میکرد خالی، حجم اتاقی که دیوارهایش به بلندای تنهایی من بود و خودحرفی هایی که ندیده و نشنیده به خورد گوش خودم دادم. مثل خوره به جان خودم افتادم تا بفهمم و احساس کنم. فهمیدم، احساس کردم ولی هیچ وقت باور نکردم که همیشه در فرار بودم از هر چه "نتوانستنهایم" بود. دل مشغولیم شعر بود و اندیشه اما واقعیت مجازی ام مهندس برق شد و تا امروز که دانشجوی دکترایش شده ام مثل یک ولد ناخواسته بی ادب تنها بارش را به دوش کشیده و اسمش را به یدک که مثلا میتوانم. گهگاه سر میروم مثل الآن که چیزی بنویسم شاید که یادم نرود چیستیم را و باشد که دیوانه تر نشوم. باور آرزوی دست نیافتنی و دلهره دشمن هر لحظه من است و من هنوز با خودم میجنگم تا آدم بشوم که شاید دست از این بیهوده بودنهای چرند بردارم ولی سخت است

تا چشم کار میکرد کاغذ بود و صندلی دشمن آرامش بود! استقلال معنایش اتاق بود و آزادی انتخاب قافیه های بدون روی... تنها صدا سکوت بود که در حجم خالی اندیشه ام جیغ میزد که : "های! تفاوت یعنی چه؟! ... گریه میکرد ولی جوابی نداشت" ه

راستی چرا همیشه دیر بود؟!! ... من نفهمیدم

2010-09-22T09:37:00.003+03:30

دلم ناشاد و پر دلواپسی شد

شب و روزم تمامش بی کسی شد

...

مه یار

2010-09-17T02:48:00.000+04:30

به یاد دوران پر شور و هیجان نوجوانی

2010-09-09T19:13:00.001+04:30

دستهای بهار یخ زده است

قلب این روزگار یخ زده ست

چشم این بیقرار یخ زده است

در دلم انتظار یخ زده است

ماه من بی تو یار یخ زده ست

جبر بی اختیار یخ زده است

مه یار

2010-08-27T02:28:00.001+04:30

مدتهاست که گم میشوم هر روز در لایه های شب

و گمم میشود وطنم توی بادهای غربتهای غرب و غربتر از خاوری که هویتم را به اسارت گرفته ام برای مزه خوشمزه هیچ بودنش مثلا

و تو! آن پنجه ای که با حرفهای اثیریت باور نخواسته هایم را مچاله میشوی بی آنکه بدانی چه اندازه نا باورانه خواسته شدی برای نمیدانم هایمان

و من! دوباره سکوت میشوم تا از پای در آورم این غم همیشه و همه جا را یا شاید از پای درآورد مرا این انتظار دور، این انتظار همیشگی، این انتظار تلخ

2010-08-12T04:48:00.002+04:30

با احترام به سید مهدی موسوی و شعرش

2010-08-09T12:38:00.001+04:30

طلوع میشوم از شب

در پنجۀ پلنگ خیالی

که توی آب

بی وحشت از خفته درختان سر به هیچ

از قعر برکه ای به شبانگاه ِ گاه گاه

طلوع میشوم آرام

مثل شب

با دو شعر

یکی در دل

و دیگری بر لب

درون اتاقم

و روی تخت

شب را بدون خویش

ورانداز میکنم

غرق میشودم پنجۀ پلنگ

در برکۀ کوچک افکار

تا سراب

فرصت سوار عقربه ها

طعنه میزند

مه یار

2010-08-06T11:41:00.002+04:30

بادهایی که سفر را

همیشه موافقت

،و تا ابد مخالف من می وزند

از گوشهای تو

حرفهایم را هم دزدیدند

و از نگاه تو

منی را

که هیچ وقت نبود

...

مه یار

2010-07-28T05:55:00.002+04:30

حالا که دیگر باز نمی گردی"

دست های ِ باد را می گیرم

و هر کجا که رفت

همراهش می روم

"تمام قاصدک ها دروغ می گفتند

مریم موحدان

2010-07-20T11:00:00.009+04:30

:یکی گفت از جغرافیا بگو

جغرافیای چشم تو ساده ست نازنین

آنجا که نیست هر چه که پیداست در زمین

دنیای آخر شبهام آنقدر کوچک است که دل تنگم برای وبلاگم تنگتر هم میشود. منی که جز نوشتن احوال و همین چند بیت شعر بند تنبانی هنری نداره

آغاز میشود از تو حضور ِ یک لبخند

صادر میشود از من دروغ ِ یک سوگند

گیرم نده به وزن که شعرم سبک شود

پیچیده شد منم به سادگی ِ تو بدون بند

مجنون قرن بیست و یکم سیگار میکشد

فرهاد مثل سنگ شد و شیرین او لوند

حسش نیست... این هم یک شعر ناتمام دیگراز خودم

مثل یک واژه واژگون شده ام

اول شعر توی چشمانت

خوانده بودی تو دست من را یا

من" نفهمیده رفت از یادت؟"

آنقدر ساده بود خوبی تو

که من از سادگیت سر رفتم

خوب من بودی و ندانستم

با بدی هام تا سفر رفتم

مثل آبی زلال و جاری بود

زندگی در دل منی که نرفت

آنقدر ایستاد تا گندید

عشق تو در دل زنی که نرفت

چشمهایت امید من بودند

دستهایم برایت آینده

توی تنهایی اش ولی نمیدانی

عاشقت بر سرش چه آورده

.
.
.
در جدل بود خاطرات تو با

قصه تلخ و دور فاصله ها

گریه شد انتظار و خوابش برد

چشم خیسم به روی پنجره ها

شک ِ از بی تو تا خودم رفتن

در هراسی که عادتم شده بود

غرق در یک سکوت طولانی

فکر تنها عبادتم شده بود

مستی و خواب و چند تا آهنگ

تا که از فکرها عبور کنم

خاطراتت به خاطرم پاشید

تا که در غصه ها ظهور کنم

جنگ من بود، با خودم، در من

دست من بود و سر بریده شدم

بغض بودی و شعر اشکم بود

از تو تا یک غزل کشیده شدم

از تو تا مرز باورم رفتم

تا که آن دورها گمت بکنم

گریه کردم تو را و مُردم تا

راهی دست مردمت بکنم

گم شدم در کرانه های خودم

ناگزیر از منی" هویدا شد"

چاره ام شد غم فراموشی

جبری از اختیار پیدا شد

بی صدا، ناامید، بی پیوند

خسته و سرد و بی شتاب شدم

روزهایی که بی تو می رفتند

هفته هایی که من خراب شدم

توی قوسی که از تو تا من بود

در عبوری چه سرد و طولانی

قرمزی هام زرد و ... آبی شد

بعد از اندیشه های بارانی

منطقم توی اشکها گم شد

مثل عکس تو توی آبی که

باورش کرده بودم و ... خشکید

آرزوهام در سرابی که

وسط شعر توی غربتِ دور

مانده بودم درون دامی که

دانه هایش هجوم خاطره ها

شعر ِ پرواز فکر خامی که

.
.
.

کمر شعر توی عین شکست

حرف عشق تو بود و قاف شدم

رفته بودی و رفت از یادم

!و من از این قبیل لاف شدم

چشم صیادهای هرزه نگاه

طعمه ی نیم مرده ای بودم

دل من جای دیگری بود و

*چک برگشت خورده ای بودم

.
.
.

مه یار

بی رمق نا امید بی صیاد" *
طعمه ی نیم مرده ای بودم
هر چه خود را حساب میکردم
چک برگشت خورده ای بودم" - سید مهدی موسوی

2010-06-20T01:17:00.003+04:30

یک ترانه

پر از بغض و غمه شعرام

2010-06-11T14:47:00.005+04:30

امروز دلم خیلی گرفته بود فقط خواستم بیام اینجا فریاد بزنم

مثل یک شب سیاه و بی همراه

حجم انبوه مردمی خود خواه

آنقدر شعر تا که شب گذرد

ساکتی هام روی لب گذرد

خواهش دستهای سرماییم

گریه بی صدای تنهاییم

غربت تلخ رنگ چای شبم

طعم سیگار روی بغض لبم

از درون تا دمار پاشیدن

توی فکرم به فکر .. شیدن

از صدا تا سکوت آهنگ است

!ریتم تردید زندگی لنگ است

مثل یک قرص حل شدن در آب

(یار ماهم که می .. رَ ... وَ د... (در خواب

مه یار

2010-06-05T04:10:00.003+04:30

این پانصد و پنجاه و ششمین باری ست که این بلاگ را به روز میکنم. نه در ایران، نه در سوئد که در آمریکایی که لبخند مردم مثل خواب غروب سبک است و دانسته هایشان در شکم. شبهای خانه ی تنهایی ام آرام است و من آرامش را برای زیر باد رفتن دوست دارم و در من نیازی ست که تا سحر مبهوت اندیشه های ماورایی ام میکند. اسیر دست زمان بیدار میشوم که شبی آرام را انتظار کشم... چه تلخ است

از تهی سرشار"
جویبارلحظه ها جاری ست
چون سبوی تشنه کاندر خواب بیند آب واندر آب بیند سنگ
دوستان و دشمنان را می شناسم من

زندگی را دوست می دارم

...

" م. امید

پی نوشت: "مذهب شوخی سنگینی بود که محیط با من کرد. و من سال ها مذهبی ماندم ، بی آن که خدایی داشته باشم" - سهراب سپهری

2010-05-21T03:28:00.006+04:30

در این سفر که سر به غم عشق میبری

شاید دوباره ناز به شعرم بپروری

بی شک نگاه آینه از خلوتم پر است

خالی نمیشود ولی سرم از فکر دیگری

شب در گلوی ماه گره خورده نازنین

باورنمیکنی چرا که تو خورشید باوری؟

من در سیاه غربت شبهام بس همین

شعر و امید و یاد تو ای مهر خاوری

گفتا ز خاک بیشترند اهل عشق او

* !من عاشق تویی که خود از خاک کمتری

مه یار

گفتی ز خاک بیشترند اهل عشق من *

(از خاک بیشتر نه که از خاک کمتریم (سعدی

2010-05-19T15:02:00.003+04:30

2010-05-18T14:40:00.000+04:30

امشب كسي به سيب دلم ناخنك زده است

بر زخمهاي كهنه ی قلبم نمك زده است

اين غم نمي رود به خدا از دلم، مخواه

خون است اینکه بر جگر ِ من شتك زده است

قصدم گلايه نيست، خودت جاي من، ببين

ما را فقط نه دوست، نه دشمن، فلك زده است

امروز هم گذشت و دلت ميهمان نشد

بر سفره اي كه نان دعايش كپك زده است

هرشب من -آن غريبه كه باور نمي كند

نامرد روزگار، به او هم كلك زده است

دارد به باد می سپرد این پيام را

سيب دلم براي تو ای دوست، لك زده است

مژگان عباسلو

2010-05-15T00:40:00.002+04:30

شعر زندان اندیشه است

!و کلام دشمن پرواز

...

،به بود، نبود

،به قصه های خدا فقط یکیست

،به آسمان ِ غربت ِ همیشه هست و نیست

،قسم به قار قار کلاغها

،به قاف عشق

که زندگی تسلیم است و ابدیت برهنگی ست

...

صدا صدای غروب است و کهکشان من خاموش

که قصه خاطرۀ پرواز و پرندگان مردنی ست

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر"

"بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست -حافظ

مه یار

2010-04-28T15:00:00.001+04:30

دست مرا بگیر و ببر شهر دیگری

…مانند ماهیان که پی نهر دیگری

شیرین نکرد کام تو را این دیار اگر

در جام من نریخت مگر زهر دیگری

با عاشقان، زمانه بگو آشتی نکن

غمگین نمی‌شویم جز از قهر دیگری

عشق، آن عصای معجزه در دست‌های توست

بگذار با تو بگذرم از بحر دیگری

تلخ و رسول‌کُش شده این روزگار، کاشش

… ایمان بیاورم به تو در دهر ِ دیگری

مزگان عباسلو

2010-04-24T07:21:00.001+04:30

اشک

2010-04-08T09:21:00.003+04:30

مثل مهر

می آیی

از آفاق راز

تو می آیی

میبری مرا از من

و میگیری مرا از غم

و من که میروم

با تو

تا دور

تا تو

تا نور

و اگر هنوز

و اگر حتی

و حتی اگر هنوز و

... اگر حتی اگر هنوز و من و تو و

بیدار میشویم

در بستری که زمین مال نیست و

بال خیال و

عشق محال و

معنای زندگی مجال و

...

مباد که یادت برود زندگی

گذشتن است

و مباد که یادت نرود مرا

که اگر بمانمت نیستم

و اگر بمانیم نیستی

...

میدانم

شعرم نیز چون اندیشه ام هزار پاست

---

مه یار

2010-04-01T03:14:00.002+04:30

یه روز بالاخره یک شعر خوب میگم. یه چی که دلم خالی شه یه چی که منو بریزه بیرون. از تکلفات خسته ام

میخوام ترانه بگم. اصن ولش کن میشینمو به یک گوشه خیره میشم. دوست دارم تا آخر دنیا برم

بی خیال مه یار

...

2010-03-27T18:24:00.002+04:30

خاموشی فریب است

یا ترس

و خنده نادانی است

... یا درد

...

لبخند خاموش مرا ببین

باور نکن که نادانم

و فکر نکن که مکارم

میدانم

من به ترس خود آگاهم

و درد دوستی ام را میخندم

و یاد می آورم که شعر

تنها پرده اول فراموشی ست

...

مه یار

2010-03-23T07:28:00.003+04:30

ندانسته هایم زیاد است، نفهمیدنی هایم اما بیشتر. گاه آنقدراز زندگی سرمیروم که فراموشم میشود در دنیایی هستم که تا هستم زیادی ام میکند. از تنهایی بیزارم چون مرا به خیال میبرد. خیالهایی که گاه اندیشه ام را به اسارت میکشد. خودخواهیم "منی"ام را در مرکز زمان و مکان قرار میدهد. با کسی نمیگویم. هرگز نگفته ام و نخواهم گفت چون درد ِ من برای هیچ کس مهمتر از شهوت او نیست... برای همین هاست که زمین را دوست ندارم. دستم به آسمان نمیرسد اما. میخواهم میان ابرهای خیالیم به آرامشی جاودان برسم شاید که نفهمیدنی هایم به ادراک برسد و ندانسته هایم به باور. گاه آنقدر در خود گم میشوم که خود را در دیگر جایی میبینم. دیگر زمانی که نمیدانم. جایی که محمدم بوداست

2010-03-20T14:38:00.002+03:30

به زمان شک دارم

پس شعرم را

به لطافت عشق می بخشم

و دلم که میگیرد

اشکهایم را آیینه میکنم

و مهر مادریم را به غربت می آورم

...

مه

2010-03-14T09:22:00.001+03:30

... عاشقم اما زمستان دستانم ابدی ست

2010-03-05T07:38:00.004+03:30

Photo By: Ben Goossens

"The trouble with the world is that the stupid are cocksure and the intelligent are full of doubt"

-Bertrand Russell

Why the unskilled are unaware: Further explorations of (absent)
self-insight among the incompetent?

2010-03-01T12:55:00.000+03:30

شعری از محمد کاظم کاظمی

شما کاغذپران بازید و ما کاغذپران، مردم

بله، این است تقسیم زمین و آسمان، مردم

شما روی زمین با چرخه تقدیر شنگیدن

و ما در آسمان با طالع بی‌پیر جنگیدن

شما شادان که اینک از چه سویی باد می‌آید

و ما را هر نفس مرگی دگر در یاد می‌آید

کسی در آسمان گردن به گردن می‌شود با من

بله، اینجا برادر نیز دشمن می‌شود با من

دمی با او شکست آید، دمی با من شکست آید

و آزادی، که آخر در بهای جان به دست آید

و آزادی... که دستی باز می‌گیرد ز حلقومم

بله، عمری ست با یک هستی و صد مرگ محکومم

هنوزم پایبند چرخه تقدیر باید شد

و با چندین برادر باز هم درگیر باید شد

شما کاغذپران‌بازید و ما کاغذپران، آری

چنین بوده ست تقدیر ضعیف و پهلوان، آری

فدای زندگیتان کرد باید زندگانیها

که شاید شادمان گردید از این کاغذپرانیها

2010-02-28T03:33:00.006+03:30

زندگی، گذشتن از توهمی ست که نفهمیدنی هایش را تقدیر و نداشتنی هایش را آرزو میخوانم

فاصله، پاره خطی ست که امید را به باور میرساند وغربت را به مسافر

و عشق فاصله ای میان دو زندگی ست

مه یار

2010-02-18T15:20:00.002+03:30

و در مقابلم گهواره ای

از هر چه بودنی ست

و مرا عبور از این گاهواره

،شاید اگر ممکن

تنها دریچه ای دیگر

بر تمام نا تمامی ها

و من همچنان که میروم

موطنم را به هر دری کلید خواهم زد

... شاید

مه یار

2010-02-12T13:40:00.004+03:30

جهان ساده است

،مثل یک لبخند روی آب

وقتی که میدوی در شب

مثل یک واژه در مغزت

زمین آسمان ِ امید است

و امید یعنی اکنون

و آرزو فرداست

عشق طلوع ِ همیشه است

!از مشرقی که من بیکرانش میبینم

و تاب

تا شبم سرشار

تاب

تا

خودم

مه یار

2010-02-05T12:37:00.001+03:30

همیشه آخرش خوب است

به هر چه بخواهم میرسم

انتخاب با من است

!چه میخواهم؟

2010-01-31T15:46:00.004+03:30

مثل یک ابر ِ تشنه میبارد

با نوازش، همیشه، تا انگار

مثل یک موج میرود تا من

میشود باز بالهای خیال

تا خود ِ اوج میرود تا عشق

و من و نور و شعر و این پندار

در تو تا عمق باورت رفتن

در خودم گم شدن ... بدون تو این بار

در من اما حضور ِ نورانی

... غرق شعرم، کلام ِ بارانی

مه یار

2010-01-30T10:57:00.002+03:30

به یاد اونیکه همیشه با منه و من همیشه و هر جا حسش میکنم و فکر میکنم هر چی هستم و هر چی دارم به خاطر اونه

...

I'm calling you
With all my goals and all my very soul
Ain't falling through
I'm in need of you
The trust in my faith
My tears and my ways is drowning so...
I cannot always show it
But don't doubt my love

I'm calling U
With all my time and all my fights
In search for the truth
Trying to reach you

See the worth of my sweat
My house and my bed
Am lost in sleep
I will not be false in who I am
As long as I breathe

Oh, no, no
I don't need nobody
& I don't fear nobody
I don't call nobody but you
My one and only

I'm calling you
When all my joy
And all my love is feeling good
Cuz it's due to you

See the time of my life
My days and my nights
so it's alright
Cuz at the end of the day
I still got enough for me and my

I'm calling you
When all my keys
And all my bizz
Runs all so smooth
I'm thanking you
See the halves in my life
My patience, my wife
With all that I know
Oh, take no more than I deserve
Still need to learn more...

2010-01-09T09:26:00.002+03:30

سال هزار و سیصد و تکرار ... عاشقم

در بی ترین نباید ِ انگارعاشقم

خیس است چشم خیره به ساعت... که میروم

عکس دقیقه های مانده به افطار عاشقم

میریزد از شعور خیالم هنوز شعر

لبریزم از سکوت، قافیه، سیگار ... عاشقم

باز آن حکایت تلخ همیشگی ست

چندین غروب مانده به دیدار؟ ... عاشقم

مه یار

2009-12-19T14:34:00.002+03:30

،وقتی سخن ِ عمر ست

فقط سالها را میشمریم

،وقتی قرار ِ سالی ست

ماه ها را قدر دانیم

،ماهی که مانده باشد

ادراک هفته ها ست

من اما ماه هاست که روزها را میشمرم

تا که هفته شد

کاش میشد این هفته را هفت عمر زندگی کنم

2009-12-18T13:04:00.000+03:30

می خواستم ناگفته هایم را بگویم

یا بغض می آمد سراغم یا نمیشد

...

2009-12-07T22:57:00.001+03:30

شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند

...

س. سپهری

2009-10-30T18:21:00.002+03:30

تا که هستم

زندگی استعاره ای از من است

،و حقیقت مجازی ست

دست نیافتنی

،و من نقطه ای بینهایت و بی تعریف

،بی تعلق به هر چه کجا و هر که ناکجاست

که بیشماریم بی دلیل نیست

پس جهان

بدون من هیچ است

مه یار

2009-10-16T14:16:00.001+03:30

باد می آید

با خود میبرد مرا

و مینوازد مرا

زندگی

...

2009-09-21T05:48:00.002+04:30

،بهتر از آب

.صدایش

،و نگاهش

.پاکی ست

هرگزش هیچ "ترینی" نه سزاوار به وصف

تا که هستم هست

همه هستم از اوست

شبم از دوری مهرش لبریز

میدانم

روزش آکندۀ امید من است

و مرا طاقت دوریش نماندست دگر

...

مه یار

2009-09-13T07:19:00.002+04:30

انسان یعنی اندیشه

و اندیشه سکوت آور

تقاص سکوت تنهایی ست

و تنهایی رنج

و رنج امید آفرین

و امید یعنی زندگی

و پاداش زندگی

...

مه یار

2009-09-05T22:33:00.002+04:30

ترس از آفتاب داری؟

یا ستاره ها؟

!بتاب

دلتنگ رفته های زمانی؟

!بگذر

طاقت زمینت نیست؟

!پرواز کن

بال نداری؟

!خیالت هست

سر مست نیستی

بشکن

بریز

بنوش

هوای عصیانت هست

بگسل

بجنگ

فقط

تو را به آب

به آفتاب

به ستاره ها

نترس

تو را به زندگی

که بزی

...

مه یار

2009-09-02T22:08:00.001+04:30

...هنوز هم حرفهایم را به هیچ کس نمیگویم

2009-09-02T02:10:00.002+04:30

آ مثل آب

مثل آفتاب

مثل آیینه

زیبا و فریبنده

...

الفبای زندگانی من اما

با عین شروع میشود

مثل عشق

مثل عصیان

مثل عادت

...

سین اما چیز دیگری ست

سیب

سلام

و سکوت

تنها نتی

که نبودنش اگر نبود

موسیقی نبود

و تنها نگفته ای

که اگر گفته میشد

حرفهای ما بی انقطاع

فریاد های ما بی معنا بود

...

کلید واژه من اما همیشه است

تنها کلمه ای که هرگز را به تضاد میکشد

مه یار